wejherowo2016 Wyższe Franciszkańskie Seminarium Duchowne Wyższe Franciszkańskie Seminarium Duchowne Wyższe Franciszkańskie Seminarium Duchowne Wyższe Franciszkańskie Seminarium Duchowne

Koło Dzieci Niepełnosprawnych

Pierwotny cel braci przynależących do tego Koła polegał na przygotowaniu osób niepełnosprawnych do przyjęcia Sakramentu bierzmowania. Każdy z braci chodził do rodzinnego domy wyznaczonej osoby o różnym stopniu i rodzaju niepełnosprawności i tam prowadził indywidualne nauczanie w formie katechezy. Za czasem zanikł pierwotny cel tegoż Koła w związku z tym, że wszystkie osoby przyjęły już bierzmowanie. Idea Koła jednak przetrwała i trwa po dzień dzisiejszy. Nadal chodzimy do domów osób niepełnosprawnych spotykając się w gronie całej rodziny, rozmawiając na tematy religijne i te, które z wiarą są związane. W te sposób ogarniamy troską całą rodzinę, bowiem choroba jednego członka, dotyka całą rodzinę. Wyznaczony brat spotyka się z rodzina raz w tygodniu. Raz w miesiącu w naszym kościele sprawowana jest Msza św. w ich intencji, przed która osoby te mogą skorzystać z sakramentu pokuty w warunkach dostosowanych do ich możliwości. Po wspólnej Mszy św. spotykamy się w seminaryjnej auli przy kawie i ciastku, wyświetlamy jakichś film, który ma pogłębić naszą wiarę. Mamy łączące nas potrzeby duchowe, ale wyraźnie daje się zauważyć, że religijność osób niepełnosprawnych jest nie tyle odmienna, jakby gorsza i uboższa, czy niedojrzała, wręcz przeciwnie, przez swoją spontaniczność i prostotę, oddanie i zaufanie Bogu, wyprzedza o krok naszą religijność.

Dostrzegamy jako bracia, że jeśli oni modlą się, to modlą się całym sobą, duszą i ciałem, angażują się takimi, jakimi są. Oprócz tacy spotkań jest jeszcze wiele innych form integracji, wspólnych wyjazdów itd. Styczność z tymi osobami pozwala nam uświadomić sobie, czym jest zdrowie, co nam daje i jakie ono perspektywy otwiera przede nami, które dla osób z niepełnosprawnością mogą być nierzadko niedostępne. Zdrowie to dar, za który należy się Bogu niewysłowione dziękczynienie. Kontakt z tymi osobami pomaga nam docenić posiadane zdrowie, ale również wpływa to na charakter naszej modlitwy. A poza tym odczuwamy jeszcze to, że oni patrzą na nas inaczej niż zwykle bywa patrzeć na nas świat. Oni patrzą nie na to, co posiadamy i z czym do nich przychodzimy, ale skupiają się na tym, kim jesteśmy, dzięki czemu nasz dialog nie jest przesycony marnością tego świata, lecz odsłania w nas piękno bycia kimś wyjątkowym niezależnie od posiadanych dóbr materialnych, zdobytego wykształcenia…